Kryterium zdolności do samoregulacji

postheadericon Kryterium zdolności do samoregulacji

Kryterium zdolności do samoregulacji ma kapitalne znaczenie dla konstrukcji systemu podatkowego. Od dawna w nauce prawa finansowego wysuwany jest postulat stabilności norm prawa finansowego. Jednocześnie ustawodawca nie uczynił zbyt wiele, aby ten postulat spełnić. Unika bowiem najprostszych technik legislacyjnych, które mogłyby zapewnić większą i obiektywnie możliwą stabilność obowiązywania przepisów prawa podatkowego. Nie rozważał też dotychczas możliwości skorzystania przy tworzeniu przepisów prawa podatkowego z zastosowania mechanizmów samoregulujących. Jedynym wyjątkiem jest posłużenie się w konstrukcji podatku rolnego normą w postaci równowartości ceny kwintala zboża, która ma zastosowanie przy określaniu wysokości opodatkowania.

Tymczasem takich możliwości jest znacznie więcej. Tytułem przykładu można wskazać na korzyści, jakie wynikałyby z przyjęcia zasady, że zmiany stawek podatkowych można dokonać tylko w ramach ustawy budżetowej, a więc w drodze decyzji parlamentu, nie zaś w toku roku budżetowego, chyba że ustawa budżetowa nie byłaby uchwalona przed początkiem roku budżetowego, którego ma dotyczyć. Odrębnym problemem jest odejście od zasady nominalizmu obowiązującej w zakresie zobowiązań prywatno-prawnych i przejście na zasadę rewaloryzacji w zakresie ustalania zobowiązań publiczno-prawnych, w tym podatkowych.

Kryteria racjonalności systemu podatkowego nie wyczerpują wymogów, jakie powinny być brane pod uwagę przy budowie systemu podatkowego. Istnieje bowiem grupa pewnych wymogów ogólnych o charakterze ekonomicznym, ustrojowym, historycznym i prawnym (legislacyjnym).

Zostaw Komentarz