Nieefektywne sposoby wygasania zobowiązań podatkowych

postheadericon Nieefektywne sposoby wygasania zobowiązań podatkowych

Polegają na braku zaspokojenia zobowiązania, czyli uzyskania wpływów pieniężnych. Do wygaśnięcia zobowiązania podatkowego w powyższym znaczeniu może dojść przez umorzenie ustalonego zobowiązania podatkowego bądź przez przedawnienie jego wymiaru lub poboru.

Zaległości podatkowe lub odsetki za zwłokę mogą być umorzone w całości lub w części w wypadkach gospodarczo lub społecznie uzasadnionych. Z orzecznictwa NSA wynika, że jako okoliczności, które mogą być uznane za przesłanki umorzenia wskazuje się na sytuacje, w których nastąpiło znaczne obniżenie zdolności podatkowej podatnika spowodowane klęską żywiołową lub innym wypadkiem losowym, prowadzące do utraty jego zdolności gospodarczej lub istotnego pogorszenia warunków egzystencji. Umorzenia mogą dokonać organy podatkowe i Minister Finansów. W odniesieniu od organów podatkowych są to urzędy skarbowe i organy urzędów gminnych, do których należy wymiar podatków w I instancji. Nie są one związane żadnymi ograniczeniami kwotowymi co do umorzenia. Jednakże wydane przez nich decyzje są oparte na uznaniu administracyjnym. Ocena zasadności wniosku podatnika o umorzenie zaległości podatkowej powinna być dokonywana w odniesieniu do stanu istniejącego w momencie rozpatrywania wniosku. Umorzenie zaległości podatkowej powoduje również umorzenie odsetek za zwłokę w całości lub takiej części, jaka część zaległości podatkowej została umorzona.

Przepisy prawne nie wskazują na ograniczenie kompetencji Ministra Finansów co do podejmowania indywidualnych decyzji o umorzeniu zaległości podatkowych oraz odsetek za zwłokę. Decyzja taka może być podjęta bez względu na to, czy w sprawie prowadzone już było postępowanie podatkowe i bez względu na

jego rezultat. Jest to również decyzja oparta na uznaniu administracyjnym, a zatem do NSA może być zaskarżona jedynie z powodu uchybień proceduralnych.Przedawnienie jest wygaśnięciem zobowiązania na skutek upływu czasu, wskazanego przez przepisy prawne na dokonanie wymiaru podatku lub na dokonanie jego poboru. Najnowsze przepisy prawne nie różnicują jednak terminów przedawnienia. Ustalają go jednolicie na okres 5 lat, licząc od końca roku, w którym upłynął termin płatności podatku. Wyjątek od tej zasady dotyczy zaległości podatkowych zabezpieczonych na nieruchomości, które to zaległości nie ulegają przedawnieniu, jednakże po upływie terminu 5-letniego mogą być egzekwowane tylko z tej nieruchomości.

Bieg przedawnienia przerywa się przez odroczenie terminu płatności, rozłożenie zaległości na raty oraz przez czynność egzekucyjną, o której zobowiązany został zawiadomiony. Po każdym przerwaniu przedawnienia biegnie ono na nowo. Jednakże w razie odroczenia terminu płatności podatku lub rozłożenia zaległości na raty, przedawnienie biegnie na nowo od terminu, do którego odroczono płatność podatku lub od terminu płatności ostatniej nie wpłaconej raty. Przedłużenie terminu przedawnienia nie może być większe niż dalsze 5 lat.

Zostaw Komentarz