Normy prawa finansowego

postheadericon Normy prawa finansowego

W nauce prawa finansowego panuje zgodność poglądów co do tego, że normy prawa finansowego mają trójczłonową budowę (hipoteza, dyspozycja, sankcja). Podkreśla się w szczególności, iż norma prawa finansowego, podobnie jak każda norma prawna, obejmuje następujące części składowe: 1) powołanie się na akt normatywny (źródło prawa), z którego wynika jej obowiązywanie, 2) powołanie się na stan faktyczny (hipotezę) uzasadniające dyspozycję normy, na którą składają się z kolei: a) przedmiot normy, którym jest określone zachowanie

się stanowiące uprawnienie jednego podmiotu, a zobowiązanie drugiego zacho-wanie to może być dalej szczegółowo określone w normie co do czasu, miejsca, sposobu itp. jego wykonania b) podmioty normy, z jednej strony – czynny, uprawniony z drugiej strony – bierny, zobowiązany. Norma jest zawsze dwustronna, imperatywno-atrybutywna, określa obowiązki i odpowiadające im prawa (uprawnienia) (L. Kurowski, op.cit., s. 33)-, 3) sankcję normy.

Bliższa analiza norm prawa finansowego świadczy o tym, że normy te wykazują szereg specyficznych cech, przez co różnią się od innych i nie zawsze pokrywają się z ich ogólnym wzorcem teoretycznym. Dość wskazać na to, iż nie wszystkie stosunki finansowe są regulowane przez prawo. Normy prawa finansowego służą realizacji celów polityki społeczno-gospodarczej i finansowej państwa, prowadzonej za pomocą i na podstawie prawa finansowego cele te zawsze leżą poza sferą finansów. Z założenia więc są to nie tylko normy imperatywno-atrybu- tywne, lecz przede wszystkim normy o charakterze stymulacyjnym. Dlatego też hipoteza normy prawa finansowego najczęściej nie wyraża celu polityki i nie zawsze jest nawet wyraźnie sformułowana w przepisach prawnych. Można ją natomiast odczytać w drodze wykładni prawa.

Zostaw Komentarz