Opodatkowanie konsumpcji

postheadericon Opodatkowanie konsumpcji

Istota opodatkowania konsumpcji polega na przejmowaniu przez budżet określonej części materialnych zasobów pieniężnych osób w nawiązaniu do doko-nywania przez nie wydatków na zakupy dóbr lub korzystanie z usług innych podmiotów, bądź w nawiązaniu do faktu używania przez nie niektórych przedmiotów majątkowych. Rozróżnia się trzy grupy podatków konsumpcyjnych w zależności od tego, co stanowi przedmiot konsumpcji. Jest to opodatkowanie konsumpcji artykułów spożywczych, a ponadto są to podatki konsumpcyjne od usług oraz od używania dóbr nie będących artykułami spożywczymi oraz podatki konsumpcyjne od zakupu i używania dóbr trwałego użytku (./. Jaśkiewiczowa, Podatki konsumpcyjne, /w:/ System instytucji prawno-finansowych w PRL, t. III, Wrocław

1985,s. 392-429). Klasyfikacja ta jest umowna, ponieważ pewną część podatków kwalifikowanych jako konsumpcyjne można jednocześnie zaliczyć do podatków przychodowych (np. podatki obrotowe), bądź do podatków majątkowych (np. podatek od środków transportowych). Czasami też trudno jest dokonać jednoznacznych ustaleń kwalifikacyjnych (np. w odniesieniu do podatku od psów, który trudno traktować jako podatek majątkowy, ale też nie bez oporów zaliczamy go do podatków konsumpcyjnych).

Opodatkowanie konsumpcji wywołuje wiele kontrowersji. Jest przede wszystkim odbierane jako niesprawiedliwe społecznie, zwłaszcza gdy opodatkowanie konsumpcji ma charakter powszechny (np. artykułów spożywczych). Czasami uzasadnia się więc celowość opodatkowania konsumpcji zbędnej lub luksusowej, chociaż względność tych określeń jest oczywista. Podnosi się także, że opodatkowanie konsumpcji ma służyć oddziaływaniu na jej kierunki, strukturę i rozmiary. Nie można zaprzeczyć skuteczności tego oddziaływania wtedy, gdy opodatkowanie uniemożliwia de facto możliwości nabycia danego dobra.

Zostaw Komentarz