Planowanie finansowe w Polsce

postheadericon Planowanie finansowe w Polsce

W związku z faktem, że przez pierwsze dwadzieścia lat po II wojnie światowej plany finansowe w Polsce miały drugorzędne znaczenie wobec planów rzeczowych, można je pominąć w naszych rozważaniach. Przemiany polityczne i gospodarcze w kolejnych dwudziestu latach doprowadziły do wykształcenia się w naszym kraju oryginalnego i dosyć złożonego systemu planów finansowych. W drugiej połowie lat osiedemdziesiątych składał się on z następujących elementów:

-bilansu finansowego państwa (opracowywanego na okres narodowego planu społeczno-gospodarczego)

-bilansu szacunkowego dochodów i wydatków budżetowych państwa (także opracowywanego na okres narodowego planu społeczno-gospodarczego)

-budżetu państwa

-bilansu dochodów i wydatków ludności

-bilansu płatniczego

-planu kredytowego

-planu kasowego, a także całego szeregu planów finansowych zdecentrali-zowanych lub zdekocentrowanych (np. planów rzeczowo-finansowych przedsiębiorstw uspołecznionych, planu finansowego PZU, planu finansowego NBP, planów finansowych banków uspołecznionych, budżetów terenowych, wieloletnich planów finansowania zadań rad narodowych itp.).

Celem przedstawionego systemu planów była „…potrzeba zarówno stałej koordynacji różnorodnych planowych zadań finansowych między sobą, jak też koordynacji z planowanymi zadaniami społeczno-gospodarczymi. Koordynacja ta jest realizowana zarówno w skali mikroekonomicznej, gdy chodzi o poszczególne zadania finansowe i odpowiadające im zadania społeczno-gospodarcze, jak też i w skali makroekonomicznej, gdy chodzi o podstawowe proporcje w zakresie dochodów i wydatków publicznych z jednej strony oraz o analogiczne proporcje pierwotnego i ostatecznego podziału dochodu narodowego i produktu społecznego – z drugiej”.

Zostaw Komentarz