Podatek od środków transportowych

postheadericon Podatek od środków transportowych

Jest również pobierany na podstawie ustawy z 12.01.1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych, ponieważ wpływy z tego tytułu należą do dochodów budżetowych gmin. Zastąpił on istniejący do końca 1990 r. podatek drogowy.

Podatnikami są osoby fizyczne i prawne będące właścicielami środków transportowych, a także jednostki organizacyjne nie mające osobowości prawnej, na które środek transportowy jest zarejestrowany.

Przedmiotem opodatkowania jest własność lub posiadanie czynnych (zare-jestrowanych) środków transportowych. Zalicza się do nich pojazdy samochodowe, ciągniki, przyczepy, motorowery, jachty, promy, łodzie, jeżeli są wyposażone w silniki. Podstawę opodatkowaia ustala się w uwzględnieniu rodzaju środka transportowego oraz pojemności skokowej silnika lub ładowności albo masy całkowitej. Od wielkości tych zależy również wysokość stawki podatkowej. Są one ustalone w górnych granicach przez ustawę, natomiast dla danego roku podatkowego ich wysokość ustala corocznie Minister Finansów. Wysokość stawek może ulec obniżeniu na mocy uchwały rady gminy.

Ustawa przewiduje stosunkowo skromny zakres zwolnień podatkowych. Dotyczą one bowiem jedynie środków transportowych należących do obcych przedstawicielstw i to tylko na zasadzie wzajemności, a także środków stanowiących zapasy mobilizacyjne oraz środków należących do inwalidów, którzy wykorzystują je do celów niezarobkowych. Rady gmin mogą jednali wprowadzić inne zwolnienia (np. dla pojazdów służby zdrowia, straży pożarnej itp.).

Podatek jest płatny bez wezwania organu podatkowego, w dwóch ratach. Wpływy z podatku nie muszą być przeznaczone przez gminę na konkretny cel (np. na remont dróg). Nieznajomość tego faktu powoduje zresztą szereg nieporozumień i pretensji pod adresem gmin, na których spoczywa tylko częściowo obowiązek utrzymania dróg publicznych.

Zostaw Komentarz