Warunki prawidłowej polityki finansowej

postheadericon Warunki prawidłowej polityki finansowej

Wychodząc z założenia, że prawidłowa (dobra) polityka finansowa to polityka, której cele ogólne są akceptowane społecznie i skutecznie realizowane, można postawić pytanie o warunki, jakie powinna ona spełniać, aby taka sytuacja była możliwa. Nawiązując do rozważań J. Harasimowicza (Prawo finansowe, Warszawa 1977, s. 37 i nast.) można wymienić następujące warunki prawidłowej polityki finansowej:

-Cele muszą być możliwe do osiągnięcia w danych warunkach miejsca i czasu, a nie tylko teoretycznie. Ustalenie dzisiaj jako celu tej polityki szybkiego doprowadzenia do oparcia złotówki na złocie byłoby – poza wątpliwą przydatnością takiego rozwiązania – niemożliwe z powodu braku odpowiednich rezerw kruszcu. Nieprzestrzeganie tego warunku było zresztą wielokrotnie w przeszłości przyczyną niepowodzeń naszej polityki finansowej.

-Cele muszą być wzajemnie niesprzeczne, tzn. jeden cel nie powinien wykluczać realizacji drugiego. Drenaż finansowy przedsiębiorstw przy jednoczesnym utrzymywaniu wysokich wydatków budżetowych doprowadziły do powstania ogromnej luki (niedoboru) w budżecie – co jest przykładem nieprzestrzegania wymienionego warunku.

-Środki realizacji muszą być dostosowane do celów, zarówno pod względem merytorycznym, jak i siły oddziaływania. Stosowanie środków zbyt słabych nie pobudza wystarczająco do realizacji celu, natomiast stosowanie środków zbyt

mocnych może prowadzić do marnotrawstwa, a w skrajnych przypadkach do zobojętnienia na ich oddziaływanie (np. stosowanie kary śmierci za posiadanie dewiz).

-Cele i środki muszą być jasno określone i znane ich adresatom. Ten właśnie wymóg jest bardzo często lekceważony w polityce finansowej, czego skutki wykraczają często poza dziedzinę finansów (przykładowo jego nieprzestrzeganie było bezpośrednią przyczyną odsunięcia od władzy W. Gomułki). Polityka celna ostatnich lat jest także przykładem nieprzestrzegania tego warunku. Bez niego nie są natomiast możliwe nie tylko skuteczna realizacja polityki finansowej, lecz także jej społeczna akceptacja.

-Prawidłowa polityka finansowa musi respektować określone, nieprzekraczalne granice minimalnej stabilności i konsekwencji. Przykładem działań sprzecznych z tym warunkiem są posunięcia ostatnich lat w zakresie podatku obrotowego od osób fizycznych, gdzie zmiany następowały niemal co miesiąc, zaś działalność była na przemian zwalniana od opodatkowania i ponownie opodatkowywana.

-Prawidłowa polityka finansowa wymaga kompetentnych kadr i odpowiedniego wyposażenia technicznego.

Pojęcie planowania finansowego i klasyfikacja planów finansowych

Pod-stawowe problemy planowania finansowego: plany finansowe a plany gospodarcze, ogólny plan finansowy, wieloletnie plany finansowe. Planowanie i programowanie finansowe w krajach zachodnich. Planowanie finansowe w Polsce.

Planowanie finansowe jest to zespół działań, polegający na ustalaniu na przyszłość kształtowania się dochodów i wydatków pieniężnych oraz nadawanie im mocy wiążącej. Od planów finansowych należy odróżniać:

-programy finansowe, przez które rozumie się u nas z reguły ustalenia na dłuższe, niż 5-letnie okresy, o znacznym stopniu ogólności w krajach zachodnich to raczej ustalenia operacyjne

-projekty finansowe, to plany bądź programy finansowe przed ich zatwier-dzeniem (tj. nadaniem im mocy obowiązującej)

-prognozy finansowe, to przewidywania kształtowania się gospodarki finansowej w przyszłości, niczego nie przesądzające.

Plany finansowe klasyfikuje się różnie, zależnie od przyjętego kryterium: pod względem czasowym, na: krótkoterminowe, średniookresowe (5-letnie) i długookresowe (perspektywicze) pod wzgędem mocy wiążącej, na: dyrektywne (wiążące) i analityczne pod względem budowy i sposobu powstania na: jednostkowe i syntetyczne.

Zostaw Komentarz