Zakres prawa finansowego w Polsce

postheadericon Zakres prawa finansowego w Polsce

Spory o pojęcie i zakres prawa finansowego w Polsce były prowadzone na różnych płaszczyznach. Po pierwsze, były to spory o to, czy prawo finansowe jest odrębną (samodzielną) gałęzią prawa, a jeśli tak, to na jakiej podstawie (kryterium) jest wyróżniane spośród całokształtu przepisów prawnych. Paradoks sytuacji polegał na tym, że prawo finansowe kojarzono jako pewien kompleks przepisów prawnych, które odnoszą się do publicznej działalności finansowej i tkwią w różnych, najczęściej tradycyjnie wyróżnianych działach prawa, wyodrębniano w sposób intuicyjny, odżegnując się od znajomości tych przepisów, a nawet poczytując sobie za cnotę fakt braku ich znajomości. Nie potrafiono jednak w sposób naukowy udowodnić owej odrębności. Zawodnymi okazywały się bowiem kryteria, za pomocą których starano się przeprowadzić ów podział (np. kryteria przedmiotu, metody, funkcji pieniądza). W końcu więc odrębność prawa finansowego została uznana ze względów praktycznych (potrzeby legislacji, nauki i dydaktyki).

Po drugie, spory dotyczące prawa finansowego toczyły się między przed-stawicielami tej nauki. Dotyczyły one wielu kwestii, w tym przede wszystkim zagadnienia zakresu norm prawa finansowego i ich wewnętrznej dyferencjacji. Pojawiły się dwie podstawowe koncepcje. Według pierwszej, do prawa finansowego należą wszystkie normy prawne, które regulują publiczną działalność finansową, lecz nie należą do żadnej innej gałęzi prawa (M. Weralski, Socjalistyczne instytucje finansowe, Warszawa 1973, s. 69). Według drugiej koncepcji do prawa finansowego należy zaliczyć wszystkie normy prawne regulujące gospodarkę finansową (państwową i społeczną) bez względu na to, że inne kryteria klasyfikacji prawa dawałyby podstawy do zaliczenia ich do innych gałęzi prawa (L. Kurowski, Wstęp do nauki prawa finansowego. Warszawa 1976, s. 30).

Zostaw Komentarz