Zdolność płatnicza

postheadericon Zdolność płatnicza

Zdolność płatnicza to granica, której podatek nie powinien przekraczać. Zdolność płatnicza oznacza zdolność podatnika do poniesienia takiego ciężaru podatkowego, który w sposób zasadniczy nie zmieni jego sytuacji ekonomicznej (A. Gomułowicz, Zasada zdolności płatniczej podatnika, „Ruch Prawniczy, Ekonomiczny i Socjologiczny” 1990, nr 3-4, s. 23-32). Najbardziej zadowalającym miernikiem zdolności płatniczej jest wysokość dochodu. Regulowanie zdolności płatniczej ma aspekt ekonomiczny i socjalny, często zresztą pozostają one w kolizji między budową podatku a możliwościami jego poboru i egzekucji. Regulowaniu zdolności płatniczej podatnika mogą służyć różne elementy konstrukcji podatku.

Ze względu na przedmiot opodatkowania wyróżnia się cztery rodzaje podatków: przychodowe, dochodowe, majątkowe i konsumpcyjne. Podatek przychodowy należy do najstarszych konstrukcji podatkowych. Jego zadaniem jest opodatkowanie przychodu, czyli tej wartości, która jest realna i stanowi samodzielne źródło korzyści, chociaż wymaga nakładów i kosztów. Przychód podatkowy jest tzw. dochodem brutto, tzn. bez potrącenia kosztów jego uzyskania. Opodatkowanie przychodu jest najbardziej prymitywną formą opodatkowania.

Z punktu widzenia budżetu państwa podatek przychodowy stanowi zwykle wstępną formę opodatkowania danej grupy podatników. Jest ona o tyle korzystna dla państwa, że zapewnia bieżące wpływy budżetowe, niezbędne dla finansowania wydatków bieżących.

Zostaw Komentarz